لیبرالیسم رادیکال

مرتضی مردیها ، متفکر فردا

radical-liberalism — Mon, 07 Jul 2008 10:24:15 GMT

۱-این مطلب را ۲ ماهی می شود نوشته ام ولی خب تازه منتشر شده در ادوار.در انتهای این پست قابل دسترسی هست.

۲- این مدت ماجرای تحکیم واقعا مایه تاسف بوده است و دل آدم را به هم می زند.این همه نامردی و بی اخلاقی در حق عبدالله مومنی آن هم از جانب کسانی که اگر مومنی نبود چیزی نبودند واقعا مایه تاسف است.

۳-یک نامه ای از دادگاه انقلاب آمده که چرا اعتراض نمی کنی به حکمت.همون موقع هم به قاضی گفتم به حکم اعتراضی ندارم.گرفتارم خیلیُ وقت نکردم برم دادگاه ببینم قضیه چیه.

۴-این طرح اقتصادی احمدی نژاد طرح خوبیه.به نظرم باید از هر طرحی که پول را از دست دولت در می آورد می دهد به ملت استقبال کرد. البته اگه وسطش خرابکاری نکنه و در اجرا تبدیل به پروژه ای برای حامی پروری نشود.

مرتضی مردیها ، متفکر فردا

در دفاع از سیاست با عنوان فرعی لیبرال دموکراسی مقتدر کتاب به تازگی منتشر شده دکتر مرتضی مردیها استاد دانشگاه علامه طباطبایی است. جایگاه مرتضی مردیها در مختصات اندیشه سیاسی در ایران را باید در نقطه تقاطع لیبرالیسم و محافظه کاری جست.مرتضی مردیها که از او کتابهایی چون دفاع از عقلانیت با عنوان فرعی در تقدم عقل بر دین سیاست و فرهنگ، در فضیلت عدم قطعیت و مبانی نقد فکر سیاسی منتشر شده است را باید صریح اللهجه ترین مدافع لیبرالیسم و فایده گرایی در ایران دانست. در دفاع از سیاست در 276 صفحه توسط نشر نی منتشر شده است.مردیها در مقدمه کتاب می نویسد:«کتاب حاضر مشتمل بر برخی مقالات است که من در سالهای اخیر نوشته ام و مخرج مشترک آنها روایتی از لیبرالیسم است که شاید بتوان آن را لیبرالیسم انتقادی نامید؛ و منظور لیبرالیسمی است که از هابز و لاک و جفرسون تا نازیک و فو کویا ما و رورتی ،این مجموعه غنی و متحول را یک جا در بر می گیرد، و شمول و انعطاف و اصلاح آن ، البته مانع حفظ هویت محوری آن نبوده است ... احتمال فراوانی وجود دارد که نام و محتوای این کتاب مورد اعتراض و انتقاد قرار گیرد و پرسیده شود که این سخنان به کدام مشکل امروز ما پاسخ می دهد.آیا براستی ما ،امروز و اینجا، معضل اصلیمان مظلومیت و محکومیت ناحق سیاستمداران است و اشتباهات و انحرافات روشنفکران یا درست به عکس؟...این نهایت سوء تشخیص نیست که کسی به دفاع از این و حمله به آن برخیزد؟ ذهن مخاطب های آشنا درگیر این پرسش می شود که در این شرایط دشوار که از سیاست این همه ناگواری می تراود این چه سخنی است! پاسخ من این است که آری ، ما اینک البته استثناییم؛ اما باید قدری در امتداد بردارهای زمان و مکان این سو و آن سو شویم. تمام فعالیت فکری ما نمی تواند محصور در شرایطی باشد که تخته بند آنیم.» کتاب شامل مقدمه ، ده مقاله ، یادداشت ها و نمایه است. عناوین مقالات عبارتند از در دفاع از سیاست، در دفاع از قدرت، در دفاع از دولت ، در دفاع از فرد، در دفاع از تغییر طبیعت ، در دفاع از مهاجرت و نقد میهن، در نقد آزادی ، در نقد مشروطه ، در نقد فلسفه و در نقد عشق.

در دفاع از سیاست به بررسی این نکته می پردازد که آیا این همه مذمت ها و نکوهشهای روا داشته شده در حق سیاستمداران بهره چندانی از حق دارد یا خیر و بیان می کند که ویژگیهای سیاستمداران «فقط کارویژه اغفال و اذیت رعیت یا شهروند نداشته است ، بلکه امکان زیست او هم به کمک همین اوصاف فراهم می آمده است.» مردیها همچنین بیان می کند که برخلاف باور رایج «مردم خود مهم ترین نقض کننده حقوق یکدیگرند.دولت ساختکاری است برای کنترل نظم و امنیت و کاهش دهنده ظلم افراد در حق یکدیگر و از این بابت ضرورت مطلق داشته است.»

در دفاع از قدرت با این جمله آغاز می شود «همه دوستدار قدرتند و نه قدرتمندان، و ثروت و نه ثروتمندان.» مردیها در این مقاله به مزایا و خیرات قدرت و قدرتمندان برای جامعه بشری اشاره می کند و دشمنی روشنفکران با قدرت و قدرتمندان را ریشه یابی می کند.او می گوید «اگر عموم ثروتها و قدرتها نامشروع و یغمایی تلقی شد ، بیم آن هست که انگیزه مخالفت با آن رشک و رقابت باشد و حاصل آن مبارزه ای بی پایان و شقاقی زیانبار و جریان روشنفکری سنتی ـ ملهم از کسانی چون روسو،مارکس ، سارتر...ـ و فرهنگ سیاسی رایج منبعث از آن چنان رفتار کرده اند که ظن اخیر را تقویت کرده اند.» مردیها بر خلاف جریان مسلط روشنفکری شنا می کند از این رو می توان او را روشنفکر تنها خواند.

در دفاع از تغییر طبیعت به مباحثی در مورد مهندسی ژنتیک و مهندسی اخلاق می پردازد. در این مقاله مردیها به این نکته می پردازد که کارکرد اخلاق در واقع مهندسی و اصلاح خصال نکوهیده و البته عموماً غیر قابل اجتناب و طبیعی انسان است. او سپس با مورد توجه قرار دادن مهندسی ژنتیک و دستاوردهای آن می پرسد «چنانچه از نظر امکانات فنی ، در ادامه روند تاریخی و فرهنگی و تمدنی ابزارسازی برای تغییر و اصلاح طبیعت ، بیو تکنولوژی و مهندسی ژنتیک بتواند طبیعت انسان را هم کم و بیش تغییر دهد و مثلاً اوصافی را که غیر قابل تغییر بوده اند قابل تغییر کند ، به عبارتی طبیعی دیگر به معنای غیر قابل اجتناب نباشد آیا اجتناب از آن منعی دارد؟» و «اگر راهی غیر از اخلاق هم برای اصلاح یافته شود چرا غیر اخلاقی باشد؟» مردیها به مباحثی می پردازد که چندان مورد توجه روشنفکران و مجامع روشنفکری ایران نیست. به این معنا مردیها برای ما ایرانیان تنها روشنفکری تنها نیست که متفکر فردا هم هست.

در نقد آزادی با عنوان فرعی آزادی بیان ، فاز صفر توضیح و بیان دیدگاه ابزار انگارانه مردیها به آزادی است. در میان روشنفکران ، متفکران و فیلسوفان دو رویکرد نسبت به آزادی وجود دارد که ربطی به آزادیخواه بودن یا نبودن هم ندارد؛ چرا که دشمن ترین دشمنان آزادی در میان هر دو گروه یافت می شوند. رویکرد اول آزادی را ارزشی غایی و در خود می داند و رویکرد دوم آزادی را ابزاری برای رسیدن به هدفی دیگر می داند. مردیها با رویکردی فایده گرایانه آزادی را ابزاری برای رسیدن به بیشینه سود و لذت برای بیشینه مردمان می داند و بیان می دارد «خواست آزادی ، اصالتاً، یک میل وحشی است و ارزش آن در جامعه مدرن ، به اعتقاد من ، مشروط به دو شرط مهم است یکی توزیع بهینه آن به واسطه قوانین و اخلاقیات حقوق بشری و دوم به رسمیت شناختن ماهیت ابزاری آن در جهت تولید و مصرف لذت.»

«در دفاع از سیاست» بسیار کمتر از «مبانی نقد فکر سیاسی» به مباحث تاریخی ـ سیاسی معاصر ایران اشاره می کند.اما «در نقد مشروطه» تماماً چنین وظیفه ای را بر عهده می گیرد و اتفاقاً یکی از بحث برانگیز ترین آرایش در میان آرای تماماً بحث برانگیزش را بیان می کند.«در نقد مشروطه» به بررسی ایده مشروطه خواهی ، جمهوریخواهی و انقلاب مشروطه در ایران می پردازد و در پایان نتیجه می گیرد «توسعه گرایی لیبرال نسبت به مشروطیت ، چون به احتمال زیاد هزینه کمتر و فایده بیشتر دارد و بنابراین انتخاب عقلانی است ، حداقل در مقام آرزو و امید و ایده قابل دفاع تر است.قصد ما عبرت از مامضی است: در طول نقاط عطف سیاسی سده گذشته اگر نیاز اصلی جامعه را در آزادی خلاصه نکرده بودیم و اگر جمهوری را قالب منحصر آزادی نگرفته بودیم ، یعنی اگر توسعه را مهم تر از آزادی انگاشته و آزادی را در قالب مشروطه کافی دانسته بودیم و مشروطه را به فوریت به حد نهایی آن ، که مقام سلطان در آن تشریفات است ، سوق نداده بودیم ، به فرض همراهی شرایط مساعد دیگر ، به احتمال زیاد، در وضعی بهتر می بودیم. بغرنجی مسئله در این است که زمانی به سمت حداقل خواهی محافظه کارانه چرخش کرده ایم که هر نوع اراده اصلاح به نحوی غریب و استثنایی طرد می شود و مصداق این ضرب المثل عامیانه شده ایم که وقتی می توانستیم، ندانستیم و اینک که می دانیم، نمی توانیم.»

چرا باید کتاب را خواند؟ اگر از همه چیزهای دیگر بگذریم تنها همین دلیل که در آن ده مقاله می یابید که در پی نقد و شکستن بتهای ذهنی بر می آید و در آن سخنانی می یابید که در کمتر کتابی از روشنفکران ایرانی یافت می شوند می بایست کفایت کند.

میرحسین را فراموش کن

radical-liberalism — Fri, 23 May 2008 07:09:00 GMT

این روزها خیلی گرفتارم و دچار سندرم خاتمی هم شده ام(کمردرد به وقت گرفتاری و فشار عصبی ُاینقدر خاتمی را دست انداختیم به خاطر کمردردش خودمان هم در همین چاه افتادیم) از دوستی که راجع به لبنان بحث کرده بود و نتوانستم پاسخ مناسب بدهم واقعا عذر می خواهم.در مورد لبنان خیلی خوشحالم که توافقی حاصل شد و این نشانه گامهایی کوچک ولی استوار به سوی دموکراسی و تسامح در امر سیاسی است.وضع خاور میانه رو به بهبود است امیدوارم افراطیها چه در جهان عرب و چه در اسرائیل بگذارند صلح در خاور میانه برقرار شود.مطلب میرحسین را فراموش کن را در اینجا می گذارم دکتر زیدآبادی به این مطلب انتقاد کرده اند که انتقاد ایشان در سایت ادوار و بخشی از آن هم در کارگزاران منتشر شده است.

ميرحسين را فراموش كن!

هله نوميد نباشي كه ترا يار براند

اگر امروز براند نه كه فردات بخواند

مولوي،ديوان شمس

هر بار صحبت از انتخاباتی در ایران می شود زمزمه دعوت از میرحسین موسوی نیز بالا می گیرد.برای ریاست جمهوری دهم نیز از هم اکنون جماعتی ساز دعوت از میرحسین را کوک کرده اند.ماجراي ميرحسين و چپهاي مذهبي دهه اي هست كه بيشتر داستاني عاطفي ، در حد پاورقي مجله هاي زرد را مي ماند تا رابطه اي سياسي را. رويه ي ماجرا به تمامي ناز و نياز و امتناع و تمناست. هر از گاهي اصلاح طلبان در آستانه ي انتخابات تور ديدار با ميرحسين را مي گذارند تا او را راضي به شركت در انتخابات كنند، موجهايي به راه مي افتد ، مصاحبه هايي مي شود ، مقاله هايي نوشته مي شود وديدارهايي انجام مي شود تا آن عزيز عزلت گزيده از پرده برون آيد و دل از خلق بربايد، از اصلاح طلبان اصرار است و از موسوي انكار..تا اينجاي كار ماجرا داستاني است پر آب چشم، چيزي در حد داستانهاي عامه پسند. در پس اين داستان پرآب چشم اما نكاتي اساسي نهفته است؛ نكاتي كه براي تفسير متن سياست و سياست ورزي در ايران سخت مفيد است. ماجراي ميرحسين يكي از آن گرهگاههاييست كه ظرفيت كريدور سياست در ايران را مشخص مي سازد.حال بايد آشكاركرد كه راز آن ناز و نياز چيست؟

1-اصلاح طلبان: در مورد ماجراي اصلاحات داستان سراييها كرده اند اما افسانه ي مركز تحقيقات استرات‍ژ يك با فاصله اي زياد پرفروشترين اين داستانها بوده است.افسانه اي مبني بر اينكه چند تني در مركز تحقيقات استراتژيك نشستند و خواندند و تحقيق كردند و نوشتند و منتشر كردند و از پي آن گويي وردي جادويي خوانده شده باشد ؛ چپها راست شدند ، سوسيباليستها ليبرال، اقتدارگرايان دموكرات ، سنتگراها مدرن و طرفداران هر آنچه بومي است طرفداران جهاني شدن.در افسانه آمده است كه اين چند نفر بلوكي از قدرت را تغيير ماهيت دادند و سپس دوم خرداد را آفريدند و عصر اصلاحات را آغاز كردند . افسانه البته نمي گويد كه چگونه كساني كه از داخل يك ساختمان با چند كتاب و مقاله موجي آفريدند كه مي رفت سونامي قرن خاورميانه باشد چنان قافيه را باختند كه شاعري از يادشان رفت. اما ماجرا به اينجا ختم نمي شود چرا كه از پس آنكه اصلاح طلبان فهميدند كه دموكراسي و حقوق بشر ديگر راي آور نيست يادشان آمد كه از جدي ترين منتقدان ليبراليسم اند و عدالت اجتماعي شعار آنان بوده است و محرومان سروران و منبع راي آنانند كه بايد به سوي آنان بازگردند(بیانات مشعشع سلامتی را در این باره به یاد بیاورید). تقاضاي اصلاح طلبان از ميرحسين براي كانديداتوري بيش از هر چيز آن افسانه را رسوا مي سازد و آن دگرگوني را مشكوك مي نماياند.اين آن نقطه اي است كه اصلاح طلبي را نهان مي سازد و قدرت طلبي را آشكار.

2- مردم :آن افسانه ي ديگر كه پيوسته در بوق و كرنا مي شود محبوبيت ميرحسين در ميان مردم است. ميرحسين پس از رحلت امام در هيچ انتخاباتي خود را در معرض داوري مردم قرار نداده است كه بتوان محبوبيت او را سنجيد پيش از آن نيز در سيستم پارلماني خاص ايران ،پارلمان بدون حزب،نخست وزيري او چندان ارتباطي به راي مردم نداشت. كدام آمارگيري و پيمايشي ميرحسين را محبوب مردم نشان مي دهد. آيا مردم دوران ميرحسين را دوست دارند؟ دوران صفهاي طولاني صبحگاهي براي خريدن شير ، دوران زندگي كوپني ، دوراني كه پنير دانماركي تجملي ترين كالاي سر سفره ي خانواده هاي ايراني بود ، دوراني كه بهترين برنامه هاي تلويزيونيش اوشين و ورزش و مردم بود ، دوراني كه ديدن يك فيلم خوب حادثه اي بود كه بايد برايش ويديويي را اجاره مي كردي و دزدانه آن را به خانه مي بردي ، دوراني كه براي به كف آوردن لقمه ناني در آن عصر دولت سالاري ايدئولوژيك تمام عيار بايد تا مي توانستي ريا مي كردي؟

مردم چه چيز آن عصر را بايد دوست داشته باشند؟ كدام مردمي آن عصر را دوست دارند جز ساديستها و مازوخيستها . آيا جز اين هست كه هاشمي كه آمد تازه نفسي كشيديم و كم کم از زير آوار ايدئولوژي درآمديم؟

3- ميرحسين : ميرحسين از حضوردوباره در قدرت ابا دارد . ميرحسين به خوبي از ماهيت ساختار قدرت در ايران باخبر است. ساختار قدرت در ايران خيمه اي است همه چيز حول عمود خيمه مي گذارد .چپ و راست و محافظه كار و اصلاح طلب در ايران همه نقشي بر آبند و دالهايي بي مدلول . دهه اي ميرحسين در نزديكترين نقطه به عمود خيمه ايستاده بود امروز اما چنين نيست از فرداي عروج ملكوتي حضرت امام هبوط ناسوتي مير حسين آغاز شد و ميرحسين دريافت كه عصر سياست ورزي براي او به سر آمده پس گوشه اي گرفت و مشغول نقاشي شد تا عرض خود نبرد و زحمت ديگران ندارد.اين آن مهمترين نكته اي است كه كناره گيري دو دهه اي ميرحسين از سياست را توضيح مي دهد.ميرحسين ساختار قدرت در ايران را بي هيچ حجابي ، چه حجاب جهل و چه پرده ي توهم ، همانگونه كه هست مي بيند نه بدانگونه كه حضور باري به هر جهت و به هر قيمت او را توجيه كند.میرحسین خود بهتر از هر زمان در می یابد که اینک احمدی نژاد میرحسین زمان است آنچنانکه او احمدی نژاد زمان خود بود.عصر ميرحسين مدتهاست كه به سر آمده . ديگر مدتهاست كسي او را نمي خواند؛ اينك بايد گفت ميرحسين را فراموش كن.

لبنان بر سر پیچ تند

radical-liberalism — Sun, 11 May 2008 18:15:44 GMT

۱- لبنان بر سر پیچ تندی قرار دارد و امیدوارم آنچه حاصل می شود به نفع دموکراسی و مدرنیته در منطقه باشد دو مطلب که برای ادوار نیوز ترجمه کردم را در اینجا می گذارم.

حزب الله....شکست پیروزی

الشرق الاوسط

طارق الحمید

حزب الله در دام شکست پیروزی افتاده است.پس از فتح بیروت چه؟ایا حزب الله دولت قیصر نصرالله را اعلام خواهد کرد یا اینکه افراد حزب پس از آنکه اسطوره مقاومت و این نکته که سلاح حزب الله فقط برای جنگ با اسرائیل است را نابود کردند به مخفیگاههایشان باز خواهند گشت؟

حزب الله در دام عزیز داشتن بیش از حد قدرت گرفتار آمد و پیروزیش او را به ورطه افکنده است. چرا که حزب الله اینک دومین اشغالگر بیروت پس از اسرائیل است.چنانکه مقاصد دولت ایرانی نصر الله با توقیف انتشار رسانه های طرفدار دولت از پرده برون افتاده است. اینک سوال این است: بعد چه؟

حزب الله به کاری دست یازیده که از خاطره لبنانی و عربی محو نخواهد شد.آن هنگام که روح طایفه گرایی را بیدار کرد، نصر الله گمان می کرد که کسی یارای شکست دادن او و نیروهای نظامیش را ندارد اما اشتباه می کند.

موشکهای حزب و تجهیزاتش موجب پیروزی در جنگی که بنزین شعله ور شدنش مسائل اعتقادی و مذهبی است نخواهند شد و در آن هنگام که نصرالله مکررا اعلام می کرد این جنگی طایفه ای نیست سربازانش مناطق سنی نشین را اشغال می کردند و مفتی اهل سنت لبنان را مورد هجوم قرار می دادند.

و بامزه اینکه نصرالله نسبت به دخالت خارجی هشدار می دهد و سوریه و قطر موضوع را مسئله ای داخلی می خوانند. در حالیکه آنچه در لبنان می گذرد مسئله ای منحصراً ایرانی ـ سوری است.چرا که حزب الله با اموال و سلاح و آموزش ایرانی پرورده شده است و سوریه نیز شرکت حمل و نقل و میانجی آن بوده است.

اشغال بیروت توسط حزب الله ورطه ای حقیقی برای نصرالله و حامیانش است.چرا که حزب گزینه های محدودی پیش رو دارد. یا اینکه عقب نشینی کند و هاله اسطوره ای گرد سلاحش فروریزد و یا اشغال را ادامه دهد ، دولت حزب الله را اعلام کند ، تنوع و تکثر لبنان را از بین ببرد، و قرارداد طائف را زیر پا بنهد، و لبنان را بر سر شهروندانش خراب کند و بدینوسیله با جامعه بین المللی درگیر شود،درگیری ای که حامیانش نیز هزینه اش را خواهند پرداخت.و اگر این را بپذیرد نصرالله تا به کی می تواند در مناطق سنی نشین باقی بماند؟حزب الله اینک بسان فیلی در حجره است.گزینه های پیش رویش یا تخریب و ویرانی اند و یا عقب نشینی و پا پس کشیدن و سبب آن نیز غرور قدرت و نابینایی ایدئولوژیک است.

فواد سنیوره: مشکل حزب الله اینک با کل لبنان است و ما بیش از این سلاح حزب الله را نخواهیم پذیرفت.

رئیس حکومت لبنان فواد سنیوره اعلام کرد که حزب الله امروز با تمامی لبنان مشکل دارد و نه فقط با حکومت و تصمیماتش و تأکید کرد که حکومت و لبنانیها دیگر نخواهند پذیرفت که وضعیت حزب الله و سلاحش به همین گونه باشد. او تاکید کرد که اگر حزب الله قانع نشود که امنیتش نه در گروی سلاحهایش که در گروی موافقت ملت لبنان است وضع به حال عادی خود باز نخواهد گشت. او طرحی را بیان کرد که متضمن واگذاری تصمیم گیری در مورد شبکه شنود حزب الله و رئیس امنیت فرودگاه به ارتش ، خروج مردان مسلح از بیروت، انتخاب فوری رئیس جمهور و پس از آن تشکیل دولت وحدت ملی و قانون انتخابات جدید است.

سنیوره ملت لبنان را خطاب قرار داد و گفت:

«دولت لبنان توسط انقلابیون سرنگون نخواهد شد و ملت لبنان آزادیش را واگذار نخواهد کرد تا خشونت و دیکتاتوری و تروریسم مجدداً بازگردد.این لحظه ای دردناک برای لبنان و پایتختش است.و صبر دموکرتیک و نظام مدنی و جابجا شدن مسالمت آمیز قدرت هدف تیرهای مسموم انقلاب مسلحانه حزب الله و حامیانش که به سوی لبنان و پایتختش و اهالیش و منازلش و املاکش و موسساتش و سنتهایش روانه شده اند قرار گرفته اند. امروز خانه های ما و کیان دولت و نظام دموکراتیک ما ،که در کل جهان عرب یگانه است، در قبضه برادران هموطنی است که جز خشونت مسلحانه و انقلاب و چیرگی و زورگویی راهی برای تفاهم نمی شناسند.آنان به همکاری می خوانند و جز انتقام گیری هدف دیگری ندارند،خواهان آرامش می شوند ولی به جنگ خوش آمد می گویند.ما در کنار هم با کرامت با اشغالگر اسرائیلی جنگیدیم و آزادیمان و سیادتمان را حفظ کردیم و مانع پیروزی اسرائیل شدیم و خدا بر گفته های ما گواه است، اما نتیجه آن بود که بلافاصله پس از نبرد آنها ما را به خیانت و مزدوری متهم کردند. حزب الله در خیابانهای بیروت چه می کند؟حزب الله در مسیرهای منتهی به فرودگاه بین المللی رفیق حریری چه می کند؟آیا با بند آوردن این راه،راه کل لبنانیها به فرودگاه، مانع کمک رسانی به تل آویو می شود؟ میلیشیای حزب الله و امل و حامیانشان در مناطق امن بیروت چه می کنند؟ آیا دولت گفته است که می خواهد سلاح حزب الله را به زور بگیرد؟ البته که نه و ما این را چه در خفا و چه در جلا گفته ایم و تمامی دولتها و تمامی لبنانیها و تمامی جهان بر آن آگاهند. ما خواهان جنگ با حزب الله نیستیم. مشکل این است که حزب الله به تنهایی و برای خود تصمیم گرفته است که لبنان چه آینده ای داشته باشد.مشکل ما با حزب لله این است که حزب الله حق خود می داند هر وقت بخواهد اعلام جنگ کند و هر وقت بخواهد اعلام صلح و هر کس را که با تصمیم او مخالف باشد خائن و متمرد و مجرم مزدور می خواند. حزب الله می خواهد خود بدون مشورت با دیگر لبنانیها و بی توجه به رای دولت در باره امنیتش و سلاحهایش تصمیم بگیرد. ما به حزب الله اعلان جنگ نکرده ایم و نخواهیم کرد و در این سو کسی نیست که بخواهد با حزب الله بجنگد. اما در عین حال ما به قتل رسیدن بی گناهان و هجوم به منازل را تحمل نخواهیم کرد و نخواهیم پذیرفت که حزب الله جنگ خود را به دولت و ملت لبنان تحمیل کند و تصمیمات و روشها و ارده خود که بدون مشورت با نهادهای دموکراتیک و موسسات قانونی لبنان می گیرد را به ملت و دولت لبنان تحمیل کند.ما چنین می اندیشیم که این ملت لبنان است که می بایست در مورد استراتژی دفاعیش از طریق نهادهای قانونیش تصمیم بگیرد و نه حزب الله. امروز مشکل حزب الله با کل لبنان است و نه با دولت و تصمیماتش.نه ما و نه لبنانیها نخواهند پذیرفت که وضع حزب الله و سلاحش بیش از این به همین گونه ادامه پیدا کند. ما هرگز شکی نداشتیم که حزب الله می تواند بیروت را آنگونه که امروز اشغال کرده است اشغال کند اما ما باور داشتیم که حزب الله هرگز سلاحش را به سمت داخل نشانه نخواهد رفت.حزب الله می بایست بفهمد که قوت سلاحش ما را نمی ترساند وما را از تصمیماتمان باز نمی دارد حتی اگر در استفاده از سلاحش فراتر از آنچه تا کنون کرده است برود.و در این امر ما به منطق دولت و سیادت قانون پناه می بریم و به کلام خداوند در کتاب عزیزش چنگ می زنیم که می گوید اگر تو دستت را به سوی من دراز کنی که مرا بکشی من دستم را به سوی تو دراز نخواهم کرد تا تو را بکشم که من از خداوند پروردگار عالمیان می هراسم.

منبع : الشرق الاوسط

۲- سایت با مطالبی خواندنی به روز شده است.

اول مطلب یوحنا درباره لبنان است.

http://www.iranianliberalism.com/tahlilrooz/new%20crisis%20in%20lobnan.htm

دوم سخنرانی بسیار جالب فریدمن با عنوان چگونه می‌شود تورم را متوقف نکرد

http://www.iranianliberalism.com/eghtesad/inflationfriedman.htm

و سوم مطلب نجات در مورد جرم سیاسی

http://www.iranianliberalism.com/hoghooghb/layeheyejormesiasi.htm

radical-liberalism — Sat, 03 May 2008 12:56:44 GMT

۱-این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

چون آب به جویبار و چون باد بدشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزیکه نیامده ست و روزیکه گذشت (خیام)

۲- با خودم فکر می کنم اگر آقایان دیکتاتورهای مصلحی مثل ماهاتیر محمد یا حزب کمونیست چین بودند نه تنها می شد با آنها کنار آمد و اعتراضی نکرد که حتی می شد با آنها همکاری کرد . اینها دیکتاتور هستند اما مصلح هم نیستند و کشور را به فقر و فلاکت و بدبختی انداخته اند.واقعا احساس می کنم سرزمین ما راه نجاتی ندارد و هر چه گذشته در هشتاد سال اخیر ما روزبروز بیشتر پس رفته ایم.

۳-یک مصاحبه در مورد دانشجویان لیبرال از من در ادوار و ایران لیبرالیسم منتشر شده است می گذارم اینجا دوست دارم نظر دوستان را بدانم.

س) بیش از یک سال است که دانشجویان لیبرال در دانشگاههای کشور خصوصا دانشگاههای تهران فعال هستند. لطفا در مورد ماهیت گروه دانشجویان لیبرال و نسبتش با دیگر گروههای دانشجویی توضیح دهید.

ج) در پاسخ به این سئوال اولین نکته ای که اشاره به آن را مهم می دانم این نکته است که بر خلاف آنچه بعضا پنداشته می شود ما یک سازمان سیاسی یا تشکیلات نیستیم. یعنی ما به عنوان دانشجویان لیبرال در دانشگاههای کشور یک تشکیلات یا سازمان سیاسی نداریم. دانشجویان لیبرال در واقع اشاره به حضور قوی و جدی یک طیف فکری و ایدئولوژیک در دانشگاههاست که به لیبرالیسم باور دارند و در راه بسط گفتمانی آن می کوشند. دانشجویان لیبرال اشاره به یک طیف فکری است که آرمانهای لیبرالیسم را پذیرفته اند و معتقدند نجات جامعه ی ایران از این دور باطل عقب ماندگی ، رکود و انزوا در گروی حرکت در افق این آرمانهاست. آرمانهایی نظیر اقتصاد آزاد، حاکمیت قانون، حقوق بشر و دموکراسی. ما در شرایط کنونی به شدت از اینکه به یک سازمان سیاسی تبدیل شویم پرهیز داریم. برای این پرهیز دو دلیل عمده داریم یکی حساسیت حاکمیت است که به هیچ وجه یک سازمان سیاسی-دانشجویی لیبرال را تحمل نخواهد کرد و دیگر اینکه حرکت به سوی سازمان در این شرایط ما را از کارهای تئوریکمان که در حال حاضر برای پیشبرد جنبش لیبرالی بسیار مهم و حیاتی است باز می دارد و ما را درگیر اصطکاک فرساینده با حاکمیت و سایر نیروها می کند.

س) دانشجویان لیبرال اگر سازمان یا تشکیلات نیستند پس چه هستند؟

ج) عرض کردم ما یک طیف هستیم، یک حلقه ی مطالعاتی - تئوریک. ما از طریق شیوه های پذیرفته شده ی مدنی نظیر نوشتن و گفتگو باگروههای دانشجویی سعی می کنیم فکر لیبرالیسم را در دانشگاهها گسترش دهیم. در واقع ما بیش از اینکه بخواهیم تبدیل به یک سازمان شویم مایلیم که یک think tankباشیم. ما در دانشگاهها معتقدیم که سازمانهای دانشجویی موجود خصوصا دفتر تحکیم وحدت باید تقویت شوند. معتقدیم که دفتر تحکیم تا وقتی که در افق دموکراسی و حقوق بشر حرکت می کند و تا وقتی که بر استراتژی دوری از قدرت پا فشاری می کند می تواند تشکیلات مناسبی برای پیشبرد مبارزات دانشجویی باشد. تا حالا نیز سیاستمان تقویت و همکاری با تحکیم بوده.این همکاری تا وقتی که تحکیم به دموکراسی و حقوق بشر و به دوری از قدرت وفادار باشد ادامه خواهد داشت.هر چند که همکاری ما به عنوان یک حلقه ی فکری با تحکیم در چارچوب سیاست اعلام شده ی ائتلاف و انتقاد بوده و خواهد بود. از نظر ما چیزی که مهم است حرکت کلیت جنبش دانشجویی در افق دموکراسی و حقوق بشر است به این جهت است که ما از حضور دیگرگروههای دانشجویی باورمند به دموکراسی و حقوق بشر به در دانشگاهها استقبال می کنیم و در همین چارچوب حاضر به همکاری با آنها نیز هستیم هر چند که معتقدیم به وجود آمدن تشکیلات جدید دانشجویی در افق دموکراسی و حقوق بشر با توجه به فشارهای موجود اگر نگوییم غیر ممکن لا اقل بسیار دشوار است.

س) ولی طی یکسال گدشته بسیاری از چهره های شناخته شده ی حلقه ی شما در پراتیک دانشجویی هم حضور فعال و جدی داشته اند. برخی مانند خود شما با حکم زندان تعلیقی مواجه شده اند و برخی نیز به دادگاه احضار و یا از تحصیل محروم شده اند

ج) حضور برخی چهره های دانشجویی لیبرال در پراتیک دانشجویی در چارچوب همان سیاست همکاری با نیروهای دموکراسی خواه دانشجویی بوده. وگرنه استراتژی ما همان است که عرض کردم. با این حال ما در مواقعی که احساس کرده ایم گروههایی مثل تحکیم به کمک احتیاج داشته اند بی هیچ چشم داشتی به کمک آنها شتافته ایم.

س) پس به نظر شما دلیل این همه حساسیت برخی محافل امنیتی مثل روزنامه ی کیهان نسبت به دانشجویان لیبرال و خطاب کردن آنها به عنوان گروهک غیر قاونی چیست؟ به عنوان مثال مطالبی که روزنامه ی کیهان علیه شما و رشید اسماعیلی و این اواخر احسان رمضانیان منتشر کرد.

ج) فکر کنم این سئوالی است که باید از گردانندگان کیهان بکنید. در هر صورت این نظر لطف آقای شریعتمداری است که اینقدر به ما و حلقه ی ما توجه و علاقه نشان می دهند! ولی برای من قابل درک نیست که چطور می توان به یک حلقه ی فکری عنوان غیر قانونی داد؟! مگر فکر هم غیر قانونی می شود؟! شاید این موضوع ناشی از حساسیت حاکمیت با اندیشه های لیبرالی باشد. و اینکه گسترش لیبرالیسم را برای خودشان خطر تلقی می کنند. به هر حال ما یک حلقه ی فکری هستیم که هیچ کار غیر قانونی انجام نمی دهیم و خودمان را به قوانین ملتزم می دانیم. ما میکوشیم که حرکتهایمان بر مدار عقلانیت و بر مبنای اصول و پرنسیبهای مشخص و شفاف سیاسی و فکری باشد.

س) ارزیابی تان از کارنامه ی دانشجویان لیبرال تا کنون چه بوده و آینده ی آنها را چگونه ارزیابی می کنید؟

ج) به نظرم دانشجویان لیبرال طی یکسال گذشته کارنامه ی قابل دفاع و درخشانی از خود به جا گذاشته اند. ما در مبارزه با افکار توتالیتر و غیر دموکراتیک از لنینیسم گرفته تا بنیادگرایی دینی موفق بودیم. و با همکاری سایر نیروها اجازه ندادیم جنبش دانشجویی از مسیر درست دموکراسی و حقوق بشر خارج شود. در عین حال آینده را نیز برای تمام نیروهای لیبرال ایران باز و روشن می بینم چرا که لیبرالیسم و نهادهای برخاسته از ان همه جا نشان داده اند که کارا ترین فکر ها و نهادها هستند و در عین حال هیچ گریزی از آنها نیست. هیچ جایگزین بهتری برای ارزشها و نهادهای لیبرال وجود ندارد.

۴-سایت بروز شده است.سایت هر هفته جمعه ها بروز می شود.یکی دو مطلب را می گذارم اینجا

http://www.iranianliberalism.com/ghaninejad/naghdebarabaiechap.htm مطلبی است از بخش اندیشکده سایت متعلق به دکتر غنی نژاد با عنوان نقد برابری چپ از منظر برابری راست.

http://www.iranianliberalism.com/andishe/goftogoo%20ba%20babak%20ahmadi.htm مصاحبه شهروند است با بابک احمدی درباره لیبرالیسم در آمریکا که البته من شخصا با آن مخالفم چون لیبرال در آمریکا برای لیبرالهای چپ به کار برده می شود و نومحافظه کاران نماینده بهتری برای کلیت لیبرالیسم در آمریکا هستند به نظر من.

http://www.iranianliberalism.com/hoghooghb/democracyzirechatehb.htm دموکراسی زیر چتر حقوق بشر مطلبی خواندنی از یوحنا نجدی است.

واجب خانه و حوزه عمومي

radical-liberalism — Sat, 26 Apr 2008 18:59:59 GMT

«دين امري پيشامدرن است».

جملة بالا طي درگيريها و نزاعهاي ايدئولوژيك يكصد سال اخير همواره جايگاه قابل توجه و منحصربفردي داشته است. سنت گرايان و بنيادگرايان با تاييد جملة فوق هر يك گونه‌اي و شكلي خواستار مقابله با تجدد مدرنيته و امر مدرن بوده‌اند. نوگرايان سكولارولائيك نيز با تاييد جملة فوق خواستار تحديد دين در عرصه اجتماع شده‌اند تا بتوانند جامعه‌اي مدرن را بنيان نهند. نوگرايان ديني در مقابله با دو گروه ديگر مدعي قبض و بسط تئوريك شريعت و هماهنگي آن با مدرنيته شده‌اند. بنابراين جملة فوق از لحاظ بديع بودن ويژگي خاصي ندارد تا برتارك نوشتاري بنشيند چرا كه بارها تكرار شده است.

معرفی مطالبی از سایت ایران لیبرالیسم و بیانیه دانشجویان لیبرال درباره فشارهای تازه بر جنبش دانشجویی

radical-liberalism — Mon, 21 Apr 2008 14:30:18 GMT

۱-حماس به شکل بامزه ای کارتر را سنگ روی یخ کرد.من نمی دانم این آمریکاییها چند بار باید ضایع بشوند تا بفهمند با کی طرفند.

۲-این احمدی نژاد عجب حمله ای به محسن رضایی کرده.از احمدی نژاد خوشم میاد اقلا شجاع و صریحه نه مثل هاشمی و بدتر از اون خاتمی.

http://www.iranianliberalism.com/tahlilrooz/nato.htm

ناتو در راه ابریشم مقاله ای از احسان است که مورد لطف کیهان هم قرار گرفت.

http://www.iranianliberalism.com/andishe/edalateralz-F.htm

صورتبندی جان رالز از نظریه عدالت متن سخنرانی دکتر عزت الله فولاد وند است که در بخش اندیشه آمده است در این بخش همچنین http://www.iranianliberalism.com/andishe/The%20Triangle%20of%20Violence-andishe.htm مطلبی از جان کین وجود دارد که البته به زبان انگلیسی است ولی مقاله جالبی است.

در بخش حقوق بشر مطلبی در انتقاد از شیرین عبادی منتشر شده است که امیرحسین اعتمادی آن را نوشته است.

http://www.iranianliberalism.com/hoghooghb/hrightetemadi.htm

همچنین نجات هم در مورد نقض حقوق بشر در چین و المپیک آینده در آن کشور به بحث پرداخته.

http://www.iranianliberalism.com/hoghooghb/hright%20ol.torch.htm

مصاحبه علیرضا موسوی با دکتر غنی نژاد نیز در بخش اقتصادی قابل استفاده است.

http://www.iranianliberalism.com/eghtesad/goftogooaftab.htm

بخش زنان نیز با دو مطلب به روز شده است یکی مطلبی از دکتر مردیها با عنوان فمینیسم و رمانتیسم.

http://www.iranianliberalism.com/zanan/feministvaromantism.htm

و مطلب دیگری که به بحث زنان و گذار به دموکراسی علی الخصوص در عراق و افغانستان می پردازد که به انگلیسی است.

http://www.iranianliberalism.com/zanan/Women%20and%20the%20Transition%20to%20Democracy.htm

مجله فردوسی شماره فروردین هم ۱۰ روزی هست که منتشر شده است.مطالب جالب و خواندنی دارد.

*******************************************

بیانیه دانشجویان لیبرال درباره فشارهای تازه بر جنبش دانشجویی

سرانجام پس از قریب به یک سال، دستگاه قضایی کشور احکام حبس طویلالمدتی را برای سه دانشجوی دربند آقایان احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی صادر کرد. گرچه از همان نخستین روزهای بازداشت این سه دانشجو، به نظر می رسید که پروژه جدیدی برای تهدید دانشجویان و تحدید جنبشهای دموکراسیخواه کلید خورده است اما چندان گمان نمی رفت که این پروژه، به چنین نتیجه ای ختم شود. صدور حکم 78 ماه زندان برای یاران دبستانی ما بیش از هرچیز گویای این واقعیت است که هم اینک، عدالتخانه جمهوری اسلامی، سخت تحت نفوذ و تأثیر نیروهای امنیتی – اطلاعاتی قرار گرفته است.

با این حال تجربه تاریخی نشان داده که جنبش دانشجویی ایران، نه تنها با اینگونه فشارها و برخوردها متوقف نخواهد شد بلکه اهداف دموکراتیک و حقوق بشری خود را آگاهانهتر و هوشمندانهتر پی خواهد گرفت. از این رو جای تردید نیست که دود این نوع برخوردها به چشم کسانی خواهد رفت که قدرت سیاسی و رانتهای اقتصادی را مستانه در آغوش گرفتهاند و اینگونه، دانشجویان و فعالان حقوق بشری و دموکراسی خواه را به مسلخ میبرند.

دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران ضمن محکوم کردن این احکام، آزادی بیقید و شرط آقایان احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی را خواستار هستند. ناگفته پیداست بار سنگین جفایی که به حق یاران دبستانی ما می رود به دوش خانوادههای این عزیزان است که صبورانه، بهار آزادی فرزندان بی گناهشان را به انتظار نشستهاند. از این رو دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران، صمیمانه با خانوادههای پژمرده اما صبور دانشجویان دربند، ابراز همدردی می کند.

اگرچه در این پرونده عده ای سرانجام به نیت خود در محبوس ساختن یارانمان دست یافتند اما بیشک وجدان عمومی جامعه و مهمتر از همه، تاریخ در آینده ای نه چندان دور درباره تمامی رفتارها و عملکردها به قضاوت خواهد نشست .

ما همچنین فشار های وارده بر دانشجویان از طریق احضارهای دوباره به کمیته های انضباطی بخصوص احضار دانشجویان دانشگاههای شیراز و علامه طباطبایی را محکوم کرده ، خواستار توقف برخوردهای غیرقانونی مسئولین دانشگاهها و برکناری روسای دانشگاههای علامه و شیراز می باشیم.

*********************************************************

انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و تأثیر آن بر ایران

radical-liberalism — Sun, 06 Apr 2008 13:50:18 GMT

۱- سال جدید آغاز شده است و به نظر می رسد سال بسیار بدی برای میهنمان ایران باشد.اقلیتی کشور را گروگان گرفته و اکثریتی یا خاموش است یا مزورانه و فرصت طلبانه سر تکان می دهد اگر هم تغییری حادث شود ناگهان همه مدعی می شوند.

۲-می خور که به زیر گل بسی خواهی خفت

بی مونس و بی حریف و بی همدم و جفت

زنهار به کس مگو تو این راز نهفت

آن لاله که پژمرد نخواهد بشکفت (خیام)

۳-این مطالب جدید در سایت http://www.iranianliberalism.com/ است

قطار دموکراسی و مسافران اقتدارگرا یوحنا نجدی http://www.iranianliberalism.com/tahlilrooz/Unpleasant_Meaning.htm

اقتصاد ايران در سالي كه گذشت: عدالت يافتني نيست- مسعود بُربُر

http://www.iranianliberalism.com/eghtesad/iraneconomy.htm

مشترك‌هاي فرهنگ جهاني- مرتضی مردیها

http://www.iranianliberalism.com/mardiha/gozaresh%20ferhange%20jahany%20amir%20kabir%20.doc.htm

۴-این هم مقاله شخص شخیص خودمان می باشد.

انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده و تأثیر آن بر ایران

ایالات متحده آمریکا به عنوان گلادیاتور پیروز برآمده از نبردهای خونین ، پرهزینه و همه جانبه جاری در قرن بیستم اینک تأثیری بی بدیل و اساسی در اقصی نقاط جهان دارد از اینرو انتخابات ریاست جمهوری در ایالات متحده با توجه به جایگاه ویژه رئیس جمهور در ساختار سیاسی آمریکا که واژه Commander in chief به بهترین وجهی آن را توصیف می کند برای تمامی کشورها واقعه مهمی است. این مقاله به این پرسش می پردازد که پیروزی هر یک از کاندیداها می تواند چه تأثیری بر روابط ایران و آمریکا بگذارد. پیش از بررسی تأثیر پیروزی هر یک از کاندیداها در انتخابات ریاست جمهوری می بایست وضعیت قعلی و مسائل موجود میان دو کشور بیان شود و خواسته های هر یک از دو طرف از یکدیگر احصا گردد.

خواست اصلی و بنیادین حکومت ایران از ایالات متحده رفع تهدید امنیتی از ایران است. ایالات متحده در طی دوران حیات جمهوری اسلامی ، پس از واقعه اشغال سفارت به عنوان یک تهدید امنیتی جدی برای حکومت ایران رخ نموده است.تهدید امنیتی ایالات متحده برای ایران ظرف چند سال اخیر ـ پس از یازده سپتامبر و دست بالا پیدا کردن نومحافظه کاران ،بالاخص استراتژی حمله پیش دستانه شان ـ جدیتر شده است چنانکه به دغدغه اصلی حکومت ایران تبدیل شده است. این خواست چنانکه گفته می شود در دولت آقای خاتمی به صورت مذاکره برای گرفتن تضمین امنیتی بروز و ظهور می یافت. با عوض شدن اوضاع و بخصوص بالا گرفتن موج مخالفت با جنگ در آمریکا و تبدیل شدن آن به سیاست اصلی انتخاباتی حزب دموکرات و اوضاع نامناسب ارتش ایالات متحده در عراق این خواسته به صورت زمین گیرکردن آمریکا در عراق و افغانستان و بسط نفوذ در منطقه بروز و ظهور یافته است. در وهله بعد ایران خواهان آن است که ایالات متحده خاورمیانه را به عنوان حوزه نفوذ ایران در نظر گرفته، ایران را قدرت برتر منطقه و بازیگر اصلی آن بداند.

نگاهی به زندگی او سیپ ماندلشتام شاعر ناراضی روس در عصر استالین

radical-liberalism — Tue, 01 Apr 2008 18:06:43 GMT

سعید قاسمی نژاد

«آری، من در این جهان خاكی لب‌هایم را

می‌جنبانم و دروغ می‌گویم

اما آنچه در آینده می‌گویم ورد زبان بچه‌های مدرسه خواهد شد.»

در شبی از شبهای ماه مه 1934 مأموران او.گ.پ.یو به در خانه شاعر رفتند. آپارتمان تك اتاقه او سیپ ماندشتام شاعری كه سروده بود:

«هی! سلام

با شما هستم! آهای بچه امنیتی‌های خوش برو بالا

شما كه از قاپوی آهنی گ.ب.یو بیرون خزیدید!

كجا هستید؟»

آنها اینك در خانه شاعر بودند و به دنبال یك شعر می‌گشتند، به دنبال یك بند ، یك مصرع. شاعر دستگیر شد. فردای روز دستگیری بازجویی آغاز شد، تمام شب ادامه یافت و به روز بعد كشید.

سئوال: فكر می‌كنی چرا بازداشتت كرده‌ایم؟

ماندلشتام چیزی نمی‌گوید باز جو از او می‌خواهد بعضی از اشعارش را كه ممكن است باعث بازداشتش شده باشند بخواند ماندشتام می‌خواند.

«اما دیوارها حقارت باز ناز كند

راه دویدن به جایی ندارم»

باز جواز او می‌خواهد شعر را آرام‌تر بخواند تا آن را یادداشت كند وضعیت كمیك و در عین حال تراژ یك شاعری كه برای باز جو شعر می‌خواند یادآور گفته خود شاعر بود آنجا كه گفته بود:

«شعر در هیچ كجای دنیا به اندازه روسیه ارزش ندارد چرا كه در روسیه مردم را به خاطر آن تیر باران می‌كنند.»

سوال اصلی اینك پرسیده می‌شود. صفحه‌ای به شاعر نشان داده می‌شود. آیا این شعر را تو سروده‌ای؟ شاعر تایید می‌كند.

سئوال: آیا خودت را به خاطر سرودن چنین شعری با خصلت ضد انقلابی گناهكار می‌داند؟

جواب: من گوینده شعر زیر با ماهیت ضد انقلابی هستم.

می‌زیئیم بی آن كه در اندیشه سرزمین زیر پایمان باشیم صدایمان در ده قدمی فرو می‌میرد

و زمانی كه می‌خواهیم دهانهایمان را نیمه باز كنیم

آن نشسته بر ستیغ كرملین بازمان می‌دارد

آن جانی دهقان كش

شاعر برائر بی‌خوابی، باز جوییهای طولانی غذای بد و شكنجه روانی دچار اختلالات روانی شد و خودكشی كرد. با تیغی كه از پیش در پوتینش پنهان كرده بود رگهای مچش را برید اما زندانبانان نجاتش دادند. همزمان نویسندگان متعهد اتحاد جماهیر شوروی علیه شاعر شایعاتی را رواج می‌دادند. متهم با نوشتن توبه نامه‌ای برای استالین جان خود را خرید و به سه سال تبعیددر اورال محكوم شد. اما این پایان ماجرا نبود بازجو در حضور نادژدا – همسر ماندلشنام – به ماندلشتام گفته بود «احساس‌ ترس برای یك شاعر ضرورت دارد. ترس باعث سرودن شعر می‌شود و ماندلشتام شاهد انبوهی از یك چنین احساس ذوق و انگیزه خواهد بود.»

دستور استالین بود كه ماندشتام را «منزوی، اما سالم» نگه دارند. ماندلشتام بیمار شد، خیالاتی شد به او اجازه داده شد كه جز لنینگراد و مسكو در دیگر شهرهای شوروی زندگی كند. در همان زمان نوشت، با جسمی علیل دوباره به كار پرداختم. با خود گفتم آنهایی كه محكومم كردند حق داشتند ... كمكم كن اگر یك بار دیگر به تبعید محكوم شوم خواهم مرد.»

در همین زمان ولادیمیراستاوسكی دبیر كل اتحادیه نویسندگان شوروی طی نامه‌ای به یژوف چنین نوشت.

بكلی سری

از: سرپرست اتحادیه نویسندگان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی

به: كمیسر خلق در امور داخلی

رفیق ن.ای.یژوف

عده‌ای در عالم ادبیات با حساسیت تمام درباره قضیه او سیپ ماندلشتام به بحث نشسته‌اند. همان طور كه همه می‌دانند ماندلشتام سه چهار سال پیش به خاطر سرودن اشعار افتراآمیز و مستهجن و تبلیغات ضد شوروی به ورونژ تبعید شد ... او در غالب مواقع به دیدن دوستانش در مسكو می‌رود. آن ها ضمن حمایت از ماندلشتام برایش پول جمع می‌كنند و از او شخصیتی دردمند و شاعری ارجمند ساخته و پرداخته‌اند كه گویا هنوز آن طور كه باید و شاید شناخته نشده است. از او پشتیبانی می‌كنند و عقیده خود را صریحاً به زبان می‌آورند .. قضیه به این راحتی و سادگی نیست موضوع به سر خود نویسنده است. كسی كه شعری مستهجن و افتراآمیز درباره رهبر و تمام مردم شوروی سروده است ؟؟ این نامه را برای شما می‌نویسم چون استدعا دارم به من كمك كنید .. با اجازه یك بار دیگر برای حل مسئله اوسیپ ماندلشتام از شما درخواست كمك می‌كنم.

با درودهای كمونیستی

و. استاوسكی

بخش‌هایی از متن نقد ضمیمه نامه:

وقتی اشعار اولیه ماندلشتام را می‌خواندم همیشه به این نتیجه می‌ر سیدم كه او شاعر نیست، بلكه نظم نویس است گردآورنده بیروح و زیرك متون ... در افكاری درباره استالین[1] ابیات خوبی وجود دارد شعر آكنده از احساسات قوی است كه با بقیه اشعار تفاوت دارد ... اگر از من بپرسند كه این اشعار باید چاپ بشوند یا نه، من جواب می‌دهم كه نه، نباید.

پیوتر پاولنكو

رئیس قسمت نهم اداره چهارم امنیت دولتی پس از نامه استاوسكی در گزارشی می‌نویسد.

«... پس از پایان دوره تبعیدش اینكه در مسكو به اینجا و آنجا می‌رود و سعی می‌كند با احساس تمام شرایط فقر زده و مریض حال خویش را به نمایش بگذارد ... بر اساس اطلاعات موثق ماندلشتام همچنان عقاید ضد شوروی خویش را حفظ كرده، امكان دارد به علت عدم تعادل روانی به دست به حركات ستیزه جویانه بزند ... به اعتقاد من دستگیری و منزوی كردن ماندلشتام امری ضروری است. ماندلشتام دستگیر شد. شاعر خطایی نكرده بود پس به اتهام تبلیغات ضد شوروی، بچه تاجر بودن و عضویت در حزب سوسیالیست انقلابی محكوم به پنج سال اقامت در اردوگاه كاردرمانی شد.

پس از چند ماه بی خبری از اردوگاه برای خانواده‌اش نوشت:

«حالم هیچ خوب نیست بشدت لاغر شده‌ام ... لباس گرم ندارم از سرما یخ می‌كنم. پس از این همه مصیبت آیا براستی هنوز زنده‌ام مرگ واقعی چه موقع به سراغم خواهد آمد؟

و ماندلشتام مرد در گواهی مرگش آمد بود: اوسیپ ماندلشتام در سن 47 سالگی در 27 ماه در 1938 فوت كرده است. در گواهی دیگر تاریخ فوت ماه مه 1940 ثبت شده است.

یوری موینسكو مرگ او را اینگونه روایت می‌كند.

لباسهایمان را در آوردیم و به میخی آویزان كردیم و بعد دادیم بجوشانند: داخل هم به اندازه بیرون سرد بود همه می‌لرزیدیم و صدای بهم خوردن استخوانهای او سیپ ماندشتام به گوش می‌رسید. پوست و استخوان بود و پوستش چروك چروك ما داد زدیم: «عجله كنید، ما از سرما یخ زدیم» بعد از چهل دقیقه به ما گفتند بروید و لباس بپوشید. ما رفتیم كه لباسهایمان را تحویل بگیریم ...

بوی تند سولفور در دماغمان پیچیده بود. اندكی بعد سولفور هوا را پر كرد و به داخل چشم‌های ما رفت و اشكمان سرازیر شد .. اوسیپ ماندشتام سه یا چهار قدم برداشت پشتش را به اتاق رختشویی كرد با غرور سرش را بالا گرفت، نفس عمیقی كشید و پس افتاد.

یكی گفت كارش تمام است ...» خانم دكتری با كیف وارد شد.

- به چی زل زده‌اید برانكار بیاورید.

شماره شاعر بر چوبی نوشته شد و به پایش بسته شد. جنازه درون گاری مردگان انداخته شد، به خارج از اردوگاه برده شد و به درون گوری دسته جمعی پرتاب شد.

و این سرنوشت شاعری بود كه به خاطر شعری كه به مذاق اراده پولادین پرولتار یا خوش نیامده بود دچار فقر و جنون شد و از آنجا كه پریشانی خیالش و فقر مالی‌اش مایه تبلیغات ضد شوروی بود به كام مرگی زودرس و دردناك فرو رفت.

«اما دیوارها حقارت بار ناز كند

راه دویدن به جایی ندارم

و باید چونان احمقی بنشینم

و با شانه‌هایم برای ناشناسی ساز بزنم»

[1]. غزلهاي است در مدح استالين كه به عنوان خزيده در زنده بودن توسط ماندشتام سروده شد.

بیانیه ی دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران در تحلیل وضعیت جنبش دانشجویی و درخواست آزادی سه دانشجوی پ

radical-liberalism — Tue, 18 Mar 2008 18:52:31 GMT

سال 86 سال سختی برای دانشگاه و دانشگاهیان بود. سال بازداشت. سال تعلیق و اخراج و توبیخ. سال زندان و شکنجه. سال فشارهای سخت و طاقت فرسا. در عین حال سال 86 سال سربلندی و سرفرازی جنبش دانشجویی بود. دانشجویان ایرانی با پای فشاری بر دو آرمان نهایی خود یعنی دموکراسی و حقوق بشر مبارزات مستقل دانشجویی را علیه حاکمیت بنیاد گرا پیش بردند. سازماندهی اعتراض وسیع دانشجویی علیه حضور محمود احمدی نژاد در دانشگاه تهران، برگزاری با شکوه تجمع روز دانشجو با موفقیت کامل و مقاومت دلیرانه ی دانشجویان در دانشگاههایی مانند پلی تکنیک و علامه علیه فشارهای کمر شکن سربازان و عمله ی استبداد، در کنار برگزاری دهها تجمع اعتراضی دیگر در تهران و شهرستانها تنها بخشی از عملکرد پر افتخار جنبش دانشجویی طی سال گذشته بوده است.

در عین حال روند این مقاومت و مبارزه بی هزینه هم نبود. بدون شک سه دانشجوی زندانی دانشگاه پلی تکنیک بزرگترین قربانیان هجوم بی رحمانه ی بنیادگرایان دینی به دانشگاه بودند. مقاومت قهرمانانه ی این دانشجویان در برابر فشارها و نهایتا دریافت حکم برائت و رسوایی سناریوی نشریات جعلی، پیروزی بزرگ جنبش دانشجویی در سال 86 محسوب می شد. عجبا که به رغم اثبات بی گناهی، این سه عزیز رنج دیده به اقتضای طبع کینه جوی حاکمیت بنیادگرا همچنان به ناحق و بدون در نظر گرفتن معیارها و موازین قانونی به بند کشیده شده اند. آنچه بر این سه دانشجو گذشت برگی بود از قصه ی پر غصه ی نقض حقوق بشر در ایرن و سرکوب آزادی بیان، حالا دیگر کیست که نداند دانشجویان پلی تکنیک تاوان انتقاد از احمدی نژاد را پرداختند و می پردازند؟

بازداشت دست جمعی اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و حمله ی مسلحانه به دفتر سازمان دانش آموختگان و بازداشت سخنگو و برخی از اعضای این سازمان در سالگرد جنایت 18 تیر کوی دانشگاه و یورش به تجمع دانشجویان چپگرا و دستگیری فله ای و غیر قانونی فعالین دانشجویی طیف چپ بخشهایی دیگر از سناریوی فشار بر مخالفین و منتقدین حاکمیت از هر طیف و گروه فکری بود.

دانشجویان اما با تمام توان در برابر این فشارها مقاومت کردند و عجز و لابه ی بخشهایی از حاکمیت که مذبوحانه انقلاب فرهنگی دوم را خواستار می شوند در واقع ناشی از شکست سیاستهای سرکوبگرایانه برای وادار کردن دانشجویان به سکوت است. بی شک مهمترین دستاورد این مقاومت بسط و تعمیق پارادایم دموکراسی و حقوق بشر در دانشگاهها و حرکت بی تزلزل جنبش دانشجویی در راه تحقق این دو ارزش شریف و والای تمدن مدرن بوده است. دانشجویان در تمامی کنشهای اعتراضی خود نشان دادند که دموکراسی و حقوق بشر دو خواست و آرمان اصلی جنبش دانشجویی است.

دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران ضمن تقدیر از مبارزات خستگی ناپذیر دانشجویی و ضمن اعلام همبستگی با جنبش مقاومت مدنی علیه استبداد دینی همه ی فعالین دانشجویی را به ادامه ی روند مقاومت در سال آینده دعوت می کنند. بدون شک مقاومت در برابر استبداد محتاج درایت نیز هست می بایست با تکیه بر عقلانیت و بازنگری تاکتیکها راه ناهموار آزادی را بپیماییم و بر شانه های نحیف جنبش دانشجویی باری سنگین تر از توان نگذاریم از این رو و با توجه به طراحی سیاست انقلاب فرهنگی دوم و تلاش بری تحقق آن در سال 87 ،دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران در سال پیش رو دفاع از آزادیهای آکادمیک و کیان دانشگاه را مهمترین وظیفه ی پیش روی فعالین دانشجویی ارزیابی می کنند، غیر از آن ادامه ی اعتراض به نقض حقوق بشر و سرکوب خواستهای دیگر جنبشهای اجتماعی نظیر جنبشهای زنان، کارگران(و معلمان) می بایست در دستور کار فعالین دانشجویی باشد. همبستگی جنبشهای اجتماعی بدون شک هموار کننده ی راه دموکراسی در ایران خواهد بود.

در پایان دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران ضمن تبریک سال جدید به عموم فعالین دانشجویی خواستار آزادی سه دانشجوی مظلوم دانشگاه پلی تکنیک آقایان- احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی- هستند. ما همچنین نسبت به اخبار دلخراش شکنجه ی دانشجویان چپگرا شدیدا ابراز نگرانی نموده و خواهان آزادی باقی دانشجویان چپگرای زندانی از جمله بهروز کریمی زاده هستیم. سعید فیض الله زاده فعال دانشجویی دانشگاه علامه نیز این روزها به تاوان حق طلبی اش در زندان اوین محبوس است آزادی او و دیگر دانشجویان زندانی در آستانه ی سال نو حداقل کاریست که حاکمیت برای جبران ظلم و ستمی که در حق دانشجویان مرتکب شده است می تواند انجام دهد.